Τα προσωπικά μας όρια που πρέπει να βάζουμε στους άλλους συνηθίζονται πολλές φορές να κατηγοριοποιούνται σε 7 κατηγορίες. Αυτές τις κατηγορίες θα σας παρουσιάσω σήμερα, προσθέτοντας και τις δικές μου παρατηρήσεις.
Τα προσωπικά μας όρια που πρέπει να βάζουμε στους άλλους συνηθίζονται πολλές φορές να κατηγοριοποιούνται σε 7 κατηγορίες. Αυτές τις κατηγορίες θα σας παρουσιάσω σήμερα, προσθέτοντας και τις δικές μου παρατηρήσεις.
Το να μπορούμε να συγχωρέσουμε είναι «δύναμη». Είναι ένα μέσο για να προάγουμε την ποιότητα της ζωής μας, την καθημερινότητα μας – κυρίως με όρους ψυχικής ηρεμίας, αλλά και αυτοί με την σειρά τους επηρεάζουν και τις πιο πρακτικές εκδοχές των εκάστοτε δράσεων μας…
Είναι σημαντικό στην επικοινωνία μας με τους άλλους να μπορούμε να μιλάμε ανοιχτά. Να μπορούμε να εκφραζόμαστε όπως νιώθουμε , χωρίς φυσικά να προσβάλουμε και να υποτιμούμε τους άλλους…
Τα παιδιά που γίνονται μάρτυρες συγκρούσεων μεταξύ των γονέων τους, έχουν λιγότερες ευκαιρίες για μια καλύτερη ζωή μακροπρόθεσμα και σε ακραίες περιπτώσεις μπορεί ακόμη και να εμφανίσουν τάσεις αυτοκτονίας, σύμφωνα με τις προειδοποιήσεις μιας νέας μελέτης.
Όλοι αγαπάμε το να τρώμε μαζί με παρέα, με την οικογένειά μας, με ανθρώπους που αγαπάμε!
Όταν ήσασταν μικροί πιστεύατε ότι στην οικογένεια σας οι γονείς αγαπούσαν περισσότερο τον αδελφό ή την αδελφή σας; Μπορεί και να είχατε δίκιο, ειδικά αν είσαστε μικρότερος:
Τα παιδιά που τα χτυπούν οι γονείς τους είναι πιο πιθανό να έχουν προβλήματα ψυχικής υγείας καθώς και αντικοινωνική συμπεριφορά όταν μεγαλώσουν, σύμφωνα με τα αποτελέσματα μιας νέας έρευνας.
Οι περισσότεροι από εμάς δεν έχουμε αναμνήσεις από τα πρώτα τρία με τέσσερα χρόνια της ζωής μας – στην πραγματικότητα, έχουμε την τάση να θυμόμαστε πολύ λίγα από τη ζωή μας πριν από την ηλικία των επτά ετών.
Τα παιδιά που προέρχονται από οικογένειες που δεν έχουν καλές κοινωνικές διασυνδέσεις κινδυνεύουν να «μείνουν πίσω» από τους πιο ευνοημένους συνομηλίκους τους, προειδοποιούν οι ειδικοί μετά από μια νέα μελέτη στην οποία υπογραμμίζεται η έλλειψη ευκαιριών στους μη προνομιούχους νέους.
Κάποτε στην Ελλάδα, τα πράγματα ήταν απλά για το όνομα που έπαιρνε κάθε παιδί – σύμφωνα με την παράδοση, λάμβανε το όνομα του παππού ή της γιαγιάς, με το μόνο σημείο διένεξης μεταξύ των ζευγαριών το ποιον από τους δύο παππούδες ή γιαγιάδες θα «βάλουν».