Γρίπη και επιπλοκές

images_1312017_gripi-630_0.jpg

Οι ιοί της γρίπης είναι RNA ιοί, μέλη της οικογένειας των ορθομυξοιών. Ανάλογα με τα γενικά αντιγονικά χαρακτηριστικά, διαιρούνται σε γενικούς τύπους (Α, Β, C κλπ).

Οι πιο σοβαρές επιδημικές εξάρσεις προκαλούνται από ιούς γρίπης Α. Οι επιδημίες αρχίζουν απότομα, κορυφώνονται σε διάστημα 2-3 εβδομάδων, διαρκούν 2-3 μήνες και υποχωρούν εξίσου γρήγορα όπως άρχισαν. Οι επιδημίες γρίπης εμφανίζονται σχεδόν αποκλειστικά στην Ελλάδα τον χειμώνα, σε αντίθεση με τις τροπικές περιοχές, όπου παρατηρείται έξαρση όλο τον χρόνο. Σύμφωνα με μελέτες το 2% των ατόμων που προσβάλλονται θα κινδυνεύσουν σοβαρά, ιδιαιτέρως όταν πρόκειται για άτομα με χρόνιες μεταβολικές, νεφρικές ή καρδιοπνευμονικές νόσους. Οι ιοί της γρίπης Β, προκαλούν γενικά πιο ήπιες επιδημικές εξάρσεις, συχνότερα σε ιδρύματα, ξενώνες, σχολεία, ενώ οι ιοί της γρίπης C σπάνια προκαλούν σοβαρά σύνδρομα. Η σοβαρότερη επιπλοκή της γρίπης Β είναι το σύνδρομο Reye.

Η μετάδοση της γρίπης, γίνεται μετά από ενοφθαλμισμό του ιού στο αναπνευστικό σύστημα, με τον βήχα, τον πταρμό, αλλά και με μολυσμένα αντικείμενα. Η αποβολή του ιού διακόπτεται συνήθως εντός δύο με πέντε ημερών μετά την εμφάνιση των συμπτωμάτων.

Η γρίπη χαρακτηρίζεται από αιφνίδια έναρξη πυρετού, 38-41 βαθμούς, πόνους στους μύες, πονοκέφαλο, βήχα, πρήξιμο αδένων, ρίγη, αίσθημα κακουχίας. Παρά το γεγονός ότι τα περισσότερα άτομα εμφανίζουν την εικόνα που προαναφέρεται, το φάσμα των κλινικών εκδηλώσεων είναι ευρύ και κυμαίνεται από ελαφρά απύρετη αναπνευστική νόσο όπως το κοινό κρυολόγημα έως την σοβαρή εξάντληση. Ο πυρετός εμφανίζει ταχεία άνοδο κατά το πρώτο 24ωρο και πέφτει βαθμιαία σε διάστημα δύο – τριών ημερών, αν και περιστασιακά διαρκεί επί μία εβδομάδα.

Η νόσος γενικά λύεται εντός δύο πέντε ημερών.

Επιπλοκές είναι η πνευμονία, η επιδείνωση χρόνιας αποφρακτικής πνευμονοπάθειας ή άσθματος, η παραρρινοκολπίτιδα, η μέση ωτίτιδα, το σύνδρομο REYE, η μυοσίτιδα, η ραβδομυόλυση, η μυοκαρδίτιδα, η περικαρδίτιδα, η επιδείνωση νεφρικής λειτουργίας, η επιδείνωση καρδιαγγειακού και ορισμένα νευρολογικά σύνδρομα όπως η εγκεφαλίτιδα, το GUILLAIN BARRE, το σύνδρομο χρόνιας κόπωσης, ο θάνατος. Οι επιπλοκές εμφανίζονται συνηθέστερα σε άτομα με ορισμένες χρόνιες παθήσεις (π.χ. διαβήτης, αιμοσφαιρινοπάθεια, ανοσοκαταστολή), σε ηλικιωμένους, βρέφη και έγκυες.

Οι σημαντικότερες σοβαρές επιπλοκές της γρίπης είναι:

1. Πνευμονία

Η πνευμονία μπορεί να είναι πρωτοπαθής ιογενής πνευμονία, προκαλούμενη από τον ιό, δευτεροπαθής βακτηριακή πνευμονία ή μεικτή πνευμονία. Η πρωτοπαθής ιογενής πνευμονία είναι η πιο επικίνδυνη. Εμφανίζεται συνήθως ως γρίπη που δεν υφίεται, αλλά επιδεινώνεται με συνεχή πυρετό, δύσπνοια ή μικρού βαθμού παραγωγή πτυέλων. Έντονη φλεγμονώδης αντίδραση κυψελίδων με οίδημα, διήθηση από κύτταρα του ανοσοποιητικού συστήματος και αναπνευστική ανεπάρκεια εμφανίζονται σε σοβαρότερες περιπτώσεις της νόσου.

Η δευτεροπαθής πνευμονία ακολουθεί την οξεία γρίπη. Συνήθως μεσολαβεί ένα διήμερο-τριήμερο ύφεσης του πυρετού και υποτροπή, με πυρετό και έντονα πυώδη πτύελα. Τα συνήθη υπεύθυνα παθογόνα είναι ο πνευμονιόκοκκος, ο σταφυλόκοκκος και ο αιμόφιλος της πνευμονίας, μικροοργανισμοί που αποικίζουν τον βλεννογόνο λόγω αλλοίωσης της βρογχοπνευμονικής άμυνας από τον ιό.

Η μεικτή ιογενής και βακτηριακή πνευμονία έχει μεικτά χαρακτηριστικά.

2. Παρόξυνση άσθματος, χρόνιας αποφρακτικής πνευμονοπάθειας.

Δύσπνοια ή βήχας με βρογχόσπασμο εμφανίζονται. Ορισμένες φορές ο βρογχόσπασμος γίνεται αντιληπτός από τον ασθενή ως «σφύριγμα» ή «γατάκια».

Στα παιδιά η κατάσταση συνυπάρχει συχνά με λαρυγγίτιδα.

3. Εμφάνιση παραρρινοκολπίτιδας, ωτίτιδας.

Η μύτη περιβάλλεται από τους παραρρίνιους κόλπους, ανατομικές κοιλότητες, που καλύπτονται από αναπνευστικό επιθήλιο. Το αναπνευστικό επιθήλιο παράγει βλέννα, το οποίο παροχετεύεται στην ρινική κοιλότητα, με κινήσεις επιφανειακών κροσσών. Υπό φυσιολογικές συνθήκες, η παροχέτευση της βλέννας είναι επαρκής, με αποτέλεσμα οι κόλποι να είναι στείροι μικροβίων. Στην γρίπη οι ρινικοί πόροι αποφράσσονται ή η λειτουργία των κροσσών αλλοιώνεται, με αποτέλεσμα την κατακράτηση των εκκρίσεων, την τοπική ανάπτυξη παθογόνων και την δημιουργία τοπικής ή παρακείμενης φλεγμονής. Στην ωτίτιδα η φλεγμονή εδράζεται στο αυτί ενώ στην παραρινοκολπίτιδα στους παραρρίνιους κόλπους.

4. Σύνδρομο Reye

Αποτελεί σοβαρό σύνδρομο, που χαρακτηρίζεται από συνδυασμό εγκεφαλοπάθειας και ηπατικής ανεπάρκειας. Αν και η αιτιολογία του συνδρόμου Reye είναι άγνωστη, η κατάσταση συνδέεται κυρίως με τη χρήση ασπιρίνης σε παιδιά και εφήβους κατά τη διάρκεια της ασθένειας. Υπάρχει οξεία εγκεφαλοπάθεια με μεταβολή του επιπέδου συνείδησης, ηπατική δυσλειτουργία με αύξηση ηπατικών ενζύμων και υπογλυκαιμία, δώδεκα ώρες έως τρεις εβδομάδες μετά την έναρξη της γρίπης.

5. Μυοσίτιδα, ραβδομυόλυση

Χαρακτηρίζεται από έντονη ευαισθησία ή πόνους στην περιοχή των μυών, που οφείλεται σε λύση μυϊκών κυττάρων, έξοδο μυοσφαιρίνης-μυικών ενζύμων στο αίμα. Η κατάσταση μπορεί να οδηγήσει σε ηλεκτρολυτικές διαταραχές, νεφρική ανεπάρκεια, πολυοργανική βλάβη.

6. Σύνδρομο Guillain Barré

Πρόκειται για σοβαρή, οξεία, συνήθως ταχέως εξελισσόμενη πολυνευροπάθεια που χαρακτηρίζεται από μυϊκή αδυναμία και διαταραχή αισθητικότητας.

Το σύνδρομο εμφανίζεται πέντε ημέρες –τρεις εβδομάδες μετά την γρίπη.

Συνήθως πρόκειται για ποικίλου βαθμού κινητική παράλυση.

7. Περιπτώσεις μυοκαρδίτιδας και περικαρδίτιδας

Πρόκειται για φλεγμονή της καρδιάς. Όταν η εστία είναι το μυοκάρδιο, έχουμε μυοκαρδίτιδα, όταν η εστία είναι ο χιτώνας που περιβάλλει την καρδιά, πρόκειται για περικαρδίτιδα.

8. Διάχυτη επιβάρυνση καρδιακής αναπνευστικής νεφρικής λειτουργίας.

Η κατάσταση εκδηλώνεται με δύσπνοια, οίδημα, διαταραχές ούρησης.

Κάθε περίπτωση γρίπης πρέπει να παρακολουθείται στενά ιατρικώς, ιδιαίτερα όταν πρόκειται για άτομα υψηλού κινδύνου. Σήμερα υπάρχει αποτελεσματική θεραπεία για την γρίπη, όταν αυτή χορηγείται έγκαιρα με την έναρξη της νόσου. Η αντιική θεραπεία χορηγείται σε ειδικές περιπτώσεις ασθενών.

Πηγή : http://anastasiamoschovaki1.blogspot.gr/